در زمان قرون وسطی صنعت به حدی پیشرفت کرده بود که شیوههای سنتی حمل و نقل بعد از مدتی دیگر پاسخگو نبودند و صنعتگران تلاش می کردند تا راه های جدید و موثری را به جای آنها بگذارند. در سال ۱۵۵۶ میلادی بود که تعدادی مهندس آلمانی برای جا به جایی آسان تر ذغال سنگ اقدام به ساخت ریل های کوچکی کردند تا با کمک آن ها بتوانند ارابه های حمل ذغال سنگ را از داخل معدن به بیرون آن هدایت کرد. در آغاز ریل ها از جنس چوب ساخته می شدند که مقاومت بالایی نداشتند؛ به همین دلیل، ریل های چوبی با گذشت زمان جای خود را به نوارهای چودنی دادند و به این صورت بود که واگن های غول پیکر ساخته شدند. واگن هایی که به وسیله سیستم بخار کار می کردند و برای به حرکت در آمدن واگن ها دیگر نیازی به نیروی انسانی و حیوانی نداشتند.